book 36 | dinner at mount hopstickle

   

            

hit the 'play' button:

 - Are you going to swim up to New York or you are just gooing me? 

- "It's goofing". 

- "What?" 

- " It's goofing not gooing. The word you are trying to say." 

- " Oh please don't play with words, I'm making a question".

 These were her last words before she left the conversation.

She remembered that they were planning the dinner at mount hopstickle. They wanted to be on springtime. Actually it's was miss Bella's desire to do it on springtime. But then, somehow,  it was summer again. It must have been more than a year ago. Maybe two. She barely forgot anything. She was the only one to not forget anything. So she thought of cancelling the dinner. Or better, the idea of it happening at all.

words by: y.sk july2014-august2015

book 35 | the bow

photo by: y.sk [ c. June 2013 ]

hit the 'play' button:

Before today, that is yesterday for some, Mrs. Bella acted as if time was endless. She got carried away for almost a year or so by trying to figure out not only how to tie the perfect obi bow for her kimono,  but also how to switch easy from the up-tying to the down-tying.

This kimono, that she got as a present from a friend, was made from the finest silk. It was embroidered by hand and in some parts (the flowering parts) it was water-colored. She still believes that it was probably the most beautiful kimono she ever saw or (better) she would ever see in her life. It's not common to see an original kimono anyways.
When this friend knocked on her door, she was surprised. She would never accept anyone coming by without having called before. This was a decision she took some many years now. A decision, which she would never like to discuss and which still gets her pretty much aggressive when asked about.
She took off her flip-flops slowly (it was summer then, and she had just watered her small in-house garden otherwise she would have been barefoot as she always is during summer) and even more slowly she went to the side window to check.
The surprise was bigger when she saw the friend, he was long gone somewhere. She had lost his track. He was appearing and disappearing in peculiar ways, always around somehow though. That's why probably she hated surprises. 

She opened. Actually, she could not do other way. She despised many things, but few she could not resist for a while or maybe longer. 
She welcomed him in; she was a bit cold in her manners and a bit excited in her veins cause, you know, in-between moods the neutral wins. Everybody knows that. 
Anyway, they started talking immediately while the coffee was being prepared, a quick dessert too and some creme fraiche to be used in both. God! these two were always quick and condensed, so quick almost forgotten. 
He started talking about his trips and things, something which was always very comfy for her. Mrs. Bella hated talking though nobody seemed to realize it. Sometimes people said she was talking much. She got confused when hearing this comment; being pretty sure she didn't do so. 
Suddenly she noticed that he was holding a pack all that time. She laughed.
He was talking, but he didn't know what to do with his hands. It was pretty obvious by anyone who could observe this moment that he had forgotten about that pack.
"Why are you laughing?", he asked.  She said "Nothing, go on..". He went on saying about the colors and the places and a difficult Japanese love.
And then he asked "Do you know anything about kimonos?" without of course waiting for a response he continued "the process of creating a kimono is almost scientific... First is the selection of patterns that are painted onto the cloth. The colors and pattern must fit the age and status of the wearer, as well as season and occasion. For example, darker colors are typically for married women, cherry blossoms are for spring, and black is for weddings and funerals. After the pattern is selected, the cloth is chosen from a room filled with long bolts of white cloth. Each bolt of cloth bears a woven pattern, usually of a river and waves, arrows, butterflies, flowers, or bamboo..." 
suddenly, he paused and continued a bit louder,"... next, the designs are painted on by hand, and then gold is applied to areas where the design dictates. Gold comes in gold paint, flakes, powder or gold leaf. The colors are set and the cloth goes to the seamstress, who sews the panels together by hand.." 
he then lit a cigarette and continued calmly "... thirdly, the kimono’s base color is applied. The bolt is stretched out from its holder while an artist uses a flat and wide brush to apply the dye quickly and evenly.
The last step is stain removal to catch any slips of the paintbrush from earlier steps.The finished kimono consists of several 14-inch wide panels of cloth. The beauty of such an un-tailored garment is its versatility. Excess fabric is sewn into the seams. When it is cleaned in the traditional way, the cleaner disassembles the garment, sews it back into its original form as one continuous piece of cloth, and then cleans it. Thus, each cleaning can also be a refitting if the wearer grows taller or gains weight." *
Mrs. Bella took a sip of her coffee and the smoke from his hand 
and said "No I didn't know. Oh, this coffee is so good. Isn't it dear? Did you find any good coffee in Japan?"  
"No, but I got this for you..." he said "...I was waiting  for it to be made for quite some time.  It stands for autumn. Please try not to gain any weight". 
They both tried the cake, which was delicious, judging not only by the look on their faces, but also by the fact that he asked for the recipe. 
"On my way back..." he said, "...an old man told me that the up-tying of the bow symbolizes geisha's happiness, while the down-tying symbolizes her worries. I don't know if this is true because it's known that geisha's are taught not to worry. And he was the only drunk Japanese I met."

Only when she got out of her doorway and it was half way up covered by leaves and trash, did she realize that a whole year had passed.

words by: y.sk [ c. August 2013 ]

*taken by: http://www.theepochtimes.com/n2/world/kimono-symbolism-clothing-japan-7700.html

book 34 | the brightest lie

photo by: vintage postcard

Η δεσποινίδα Μπέλλα σκέφτεται πως το πιο φανταχτερό ψέμα που της έλεγαν όταν ήταν μικρή, ήταν αυτό που άρχιζε κάπως έτσι: όταν μεγαλώσεις θα μπορέσεις να... 

Της άρεσε τόσο να το ακούει που σκαρφιζόταν διάφορα. 

Θα ήθελε πολύ να το ξανα' κούσει και σκαρφίζεται διάφορα.

words by: yiot.sk [C. June 2012]

hit the 'play' button:

αθήνα, ιούνιος δύο χιλιάδες δώδεκα

book 33 | isla de pasqua

photo: 'η γοητεία μιας άλλης εποχής' εκδόσεις equal

hit the 'play' button:

Όταν η δεσποινίδα Μπέλλα πήγε να πάρει το αυτοκίνητό της για να πάει μια βόλτα, βρήκε ένα χαρτί σφηνωμένο στον υαλοκαθαριστήρα. Το ίδιο χαρτί υπήρχε και σε όλα τα υπόλοιπα αυτοκίνητα σε όλη τη γειτονιά όπως είδε φεύγωντας. Ήταν Μεγάλο Σάββατο ξημέρωματα (ήθελε να προλάβει το ξημέρωμα από τον λόφο αλλιώς δεν θα ξύπναγε για κανένα λόγο τόσο νωρίς) και όλοι ήταν ακόμα στα σπίτια τους. Το χαρτί ήταν φωτοτυπία από ένα βιβλίο, χωρίς κάποιο χειρόγραφο σημείωμα ή κάτι άλλο. Όταν επέστρεψε, κάποιοι μπαινόβγαιναν στην πολυκατοικία. Κανείς δεν φάνηκε να σχολιάζει το γεγονός του ανώνυμου χαρτιού, μόνο το βλέμμα κάποιων από αυτούς χαμήλωσε. Πολλά από τα χαρτιά ήταν στον κάδο και τα αυγά της κυρίας Ρένας έγιναν καταπληκτικά φέτος. Κανένα δεν έσπασε στο βράσιμο και το χρώμα έγινε τόσο ωραίο κόκκινο όσο ποτέ άλλοτε. 

Η δεσποινίδα Μπέλλα δεν πέταξε το δικό της χαρτί και σκέφτηκε πως δεν χρειάζεται να κουβεντιάσει το γεγονός με κανέναν στην είσοδο γιατι μετά θα έπρεπε να παραδεχτεί ότι έσπασαν τρία από τα δώδεκα αυγά της και να υποστεί το υποτιμητικό βλέμμα της κυρίας Ρένας. Και αυτό μάλλον θα την οδηγούσε στο να την κλωτσήσει. Την κυρία Ρένα. 

words: y.sk [ C. April 2012 ]

το χαρτί: ντίνος χριστιανόπουλος "εναντίον" / εκδόσεις ιανός θεσσαλονίκη

photo: y.sk [ C. April 2012 ]

book 32 | tuesday Lotto

photo by: y.sk [ Feb. 2012 ]

draw results # 03412

winning numbers in draw order

hit the 'play' button:

book 31 | april's fool

photo: y.sk [ C. March 2012]

 hit the 'play' button:

 

" Όταν θα μεγαλώσεις και όταν καμιά φορά τύχει και είσαι λυπημένη...' είπε η γιαγιά, '... να βάφεις τα νύχια σου κόκκινα.  Των χεριών, όχι των ποδιών. Για να τα βλέπεις."

" Και των ποδιών τί? " είπε η μικρή. " Tων ποδιών ότι θες, αρκεί να ταιριάζουν κάπως και να είναι ωραία, δεν χρειάζεται να είναι ασορτί χέρια-πόδια, απλά να είναι ωραία."

'' Εντάξει. Πάμε τώρα γιατί βαρέθηκα?"

Η μικρή περπατούσε χαρούμενη δίπλα στη γιαγιά που της έκανε τη χάρη να φύγουν από το πάρκο. 

Στον δρόμο προς το σπίτι, η δεσποινίδα Μπέλλα άκουσε ένα τραγούδι που έλεγε ' it takes a steady hand to kill a man ' ή κάπως έτσι. Τέλος πάντων ήταν ένα πολύ ωραίο τραγούδι και θα ήθελε πολύ να το ξανακούσει αλλά στον σταθμό δεν απαντούσε κανείς όταν πήρε τηλέφωνο να ρωτήσει πιο είναι κ' έτσι λυπήθηκε κάπως. 

Μετά,στο σπίτι, σκέφτηκε διάφορα καθώς και το αν πιάνει το κόλπο που άκουσε να λέει η γιαγιά. Και πήγε στο μπάνιο να κατουρήσει γιατί δυόμιση ώρες χωρίς τουαλέτα ήταν πολλές και δεν άντεχε άλλο. Άνοιξε τον διακόπτη του νερού και αμέσως σκέφτηκε πως πάει καιρός που και ο υδραυλικός την κοροϊδεύει και δεν έρχεται και πως κάθε φορά πρέπει να ανοίγει και να κλείνει τον διακόπτη για να μην γεμίσει το σπίτι νερά. Και τότε άρχισε να τρέχει το νερό σαν συντριβάνι από διάφορα σημεία των σωληνώσεων. Εκείνη όμως κατουριόταν πολύ και έπρεπε να διαλέξει γρήγορα τί θα κάνει. Στον διάδρομο έξω από το μπάνιο, στην κρεμάστρα για τα μπουφάν, υπήρχε το άσπρο της αδιάβροχο. Το άρπαξε, το φόρεσε, έβαλε και την κουκούλα και τέλος.

words: y.sk [ C. April 2012 ]

book 30 | lavandula angustifolia

photo by: y.sk [C. October 2011]

hit the 'play' button:

Η δεσποινίδα Μπέλλα κοιμήθηκε αρκετά. Στο διάστημα αυτό,συνέβησαν διάφορα τα οποία θα συνέβαιναν έτσι και αλλιώς. Εκείνη δεν έχει αλλάξει πολύ σε γενικές γραμμές. Αδυνάτισε λίγο, τα μαλλιά της μάκρυναν αρκετά και τα λουλούδια στην βεράντα της ευτυχώς δεν μαράθηκαν γιατι μάλλον έβρεχε συχνά (δεν εξηγείται αλλιώς). Θυμάται πως λίγο πριν κοιμηθεί είπε οτι αισθάνεται να αιωρείται σαν μπαλαρίνα και κάποιος της είπε θα σου κάνω μασάζ για να χαλαρώσεις. Όμως εκείνη δεν ενοούσε σαν μπαλαρίνα του luna park μα σαν μπαλαρίνα του μπαλέτου αλλά δεν πρόλαβε να το διευκρινήσει γιατι μόλις άρχισε το μασάζ αποκοιμήθηκε αμέσως. Δεν ήθελε να αποκοιμηθεί αλλά δεν στενοχωριέται πολύ γιατι αφενός ξεκουράστηκε και αφετέρου κατάλαβε. Lavandula Angustifolia oil is used to calm and soothe the senses for a deep and easy sleep. It can be used to massage the baby and the mother and the whole family.

words: y.sk [C.March 2012]

book 29 | twenty_nine

video: y.sk [C. Oct. 2011]

book 28 | the drawer

photo: http://www.flickr.com/photos/calliope/2349181214/

hit the 'play' button:

Η δεσπονίδα Μπέλλα πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε για να μαζέψει κάποια πράγματα που από χρόνια έπρεπε να μαζευτούν. Είτε για να πεταχτούν, είτε για να αποθηκευτούν και να πεταχτούν αργότερα, είτε για να αποθηκευτούν και να περάσουν στις επόμενες γενιές μέχρι κάποια στιγμή να πεταχτούν, τέλος πάντων έπρεπε να φύγουν απ'τη μέση. Εκεί, την περίμενε η μαμά της με το γνωστό χαμόγελο και τα μαλλιά της όμορφα χτενισμένα (γεγονός που υποδήλωνε πως δεν θα τη βοηθούσε καθόλου στο μάζεμα). Πίνωντας γάλα με καφέ όπως παλιά, είπαν να αρχίσουν με κάτι εύκολο. Επιλέχθηκε το κόκκινο έπιπλο με τα τέσσερα μεγάλα συρτάρια που έπρεπε να αδειάσει και να μπουν άλλα πράγματα. Η δεσποινίδα Μπέλλα το διάλεξε σαν πρώτο γιατί ήξερε πως όταν φτάσουν στο κάτω αριστερό συρτάρι, εκεί που ήταν οι φάκελοι με τις φωτογραφίες, τα πράγματα θα γίνουν εύκολα ή ίσως και όχι αλλά σίγουρα δεν θα επιβαρύνει τη μέση της με κουβαλήματα. Ανάμεσα στους φακέλους και τις ιστορίες τους που η μαμά της έλεγε για πολλοστή φορά και που κατά βάθος η δεσποινίδα Μπέλλα χαιρόταν πάντα να ακούει, η κυρία Ολυμπία άρχισε να διηγείται μια άγνωστη ιστορία για τον κύριο με τις ταπετσαρίες που η Μπέλλα χάζευε όταν ήταν μικρή. Σχεδόν τον παρακολουθούσες, ήταν τα ακριβή της λόγια. Η δεσποινίδα Μπέλλα, ήταν σίγουρη ότι δεν την είχε ξαν'ακούσει αυτή την ιστορία και ξαφνικά σταμάτησε να είναι υπομονετική και ανυπόμονη μαζί και έδωσε όλη της την προσοχή στη μαμά της που ξεκίνησε την ιστορία κάπως έτσι: ' να, το βλέμμα σου εδώ μου θυμίζει τότε στο εξοχικό πριν καν αρχίσεις να μιλάς.  Όποτε πηγαίναμε βόλτα στο λιμάνι και έβλεπες τον κύριο με τις ταπετσαρίες, σταμάταγες να προσέχεις οτιδήποτε άλλο και τον παρατηρούσες και χαμογελούσες. Όπου τον έβλεπες, σταμάταγες και τον κοιτούσες. Αλλά δεν τον κοιτούσες απλά, ήσουν σαν εξερευνητής. Και ήταν αρκετά αστείο γιατί ήσουν νιάνιαρο και αυτός απλά περιφερόταν ή καθόταν στο καφενείο με ένα δειγματολόγιο στο χέρι και η αλήθεια είναι ότι ήταν αξιοπρόσεχτος και όλοι τότε τον σχολίαζαν. Και ήταν αστείο για εμάς να σε βλέπουμε να χαζεύεις έτσι. Μα δεν τον θυμάμαι καθόλου, είπε η Μπέλλα... και μετά, έχουμε καμιά φωτογραφία του πουθενά? Όχι, είπε η κυρία Ολυμπία, ούτε το όνομά του θυμάμαι αλλά θυμάμαι πως εμφανιζόταν και εξαφανιζόταν. Κράταγε πάντα το δειγματολόγιό του μαζί και ξέρω σίγουρα πως δεν ήταν πωλητής ή κάτι τέτοιο. Συνήθως έδειχνε τα δείγματα στους γνωστούς του και ενώ δεν έλεγε πολλά λόγια, καταλάβαινες πως κάθε φορά ένα από αυτά τον είχε ενθουσιάσει περισσότερο από τ'άλλα. Καμιά φορά έλεγε ' Αυτή. Ωωωω... Δεν είναι ωραία?' ή άλλοτε καθόταν στο καφενείο με τις ταπετσαρίες απλωμένες στη διπλανή καρέκλα. Έδειχνε χαρούμενος που τις είχε και τις κοίταζε και έτσι απλωμένες που ήταν μπορούσαν εύκολα να τις δουν και οι περαστικοί ακόμα και αν ήταν σε αυτοκίνητο. Ήταν αγαπητός αλλά και τον σχολίαζαν όπως σου είπα, θυμάμαι πώς τον χαιρέταγαν διάφοροι φωνάζοντας 'εεεεεε!!!πότε ήρθες??' και μετά κοίταγαν με πονηριά το δειγματολόγιό του, που όπως σου είπα ήταν πάντα διαφορετικό.  Στο είπα? Τέλος πάντων. Εκείνος χαμογελούσε. Το χαμόγελό του το θυμάμαι.
Κάποτε ο σερβιτόρος στο καφενείο μας είπε ότι φεύγωντας όπως πάντα βιαστικά, ξέχασε το δειγματολόγιό του εκεί. Μετά από κάποιες ώρες, πήρε τηλέφωνο και ζήτησε να του το κρατήσουν και επισήμανε αυστηρά αλλά ευγενικά πως δεν πρέπει να το χάσουν ή να το δανείσουν πουθενά και πως θα έρθει να το πάρει ο ίδιος ή ίσως κάποιος άλλος. Δεν γύρισε να το πάρει, αλλά μετά από κάποιους μήνες και χωρίς να το έχει αναζητήσει, το θυμήθηκε ο σερβιτόρος και του το έδωσε . Ένας απ'τους γνωστούς του επίσης μας είπε ότι είχε πολλά τέτοια στο σπίτι του και ότι ενώ τους είχε αδυναμία, συχνά τα ξέχναγε απο εδώ και από εκεί και για καιρό τα έχανε αλλά πάντα χαιρόταν πολύ όταν τυχαία τα ξανάβρισκε. Μια φορά που καθόμασταν δίπλα του στο καφενείο και εσύ  τον κοίταγες όπως πάντα και είχες αφήσει το παγωτό σου και έλιωνε, σου είχε δώσει ένα κομμάτι και σου είχε πεί πως είναι το πιο ωραίο του και το πιο τυχερό. Θυμάσαι? Που να θυμάσαι. Κάπου εδώ το έχω...περίμενε λίγο να το βρώ, είπε η κυρία Ολυμπία και χάθηκε στο δωμάτιό της. 

 words: y.sk [C. October 2011]

photo: y.sk archive [C.]

book 27 | blowing agent

photo by:http://bagger-ce.blogspot.com/2010/04/klara-hobza-nay-ill-have-starling.html

hit the 'play' button:

  

Miss Bella had a glimpse of mental relief when she realized that her blowing agent is working properly after it's annual service. She was stressed for a while thinking of the manager's words implying that it will probably not operate again. 

Meanwhile, on a sunny day like today she went for a walk. The city was still the shame. Ναι, ντροπή. The faces were still dull but now suntanned. The sun was still there. And also the traps. Κατά διαστήματα στον περίπατό της, ένιωθε δροσιά. Στα σκιερά σημεία. Ίσως και ψύχρα. Της άρεσαν ανέκαθεν οι φθινοπωρινές βόλτες στην πόλη. Και τώρα, πεισματικά, κάθε μέρα περπατάει περισσότερο. Her new project entitled 'traps' is in progress and maybe never-ending. Κουράστηκε λίγο και δίψασε και είπε να σταματήσει στο πρώτο cafe που θα βρισκόταν στο δρόμο της. Ο δρόμος αυτός όμως είχε παραδόξως μόνο ένα ζαχαροπλαστείο, ένα φούρνο, ένα μανάβικο και ένα μαγαζί με μεταποιήσεις παιδικών ενδυμάτων 'Ο κλούβιος και η σουφλίτσα'. Γέλασε, δε γινόταν να κάνει αλλιώς. Έστριψε κάπου και βρέθηκε εκεί ακριβώς που ήθελε, σε ένα μικρό cafe σε σκιερό σημείο. Έκανε ψύχρα τώρα. Ωραία. Να καπνίσει ήθελε και να πιεί έναν ωραίο καφέ. And track any signs for the 'traps'. Ξαφνικά άκουσε ήχο τακουνιών στο πλακόστρωτο. Και συγκεντρώθηκε. Είναι δύσκολο να περπατάς με τακούνια στο πλακόστρωτο και αστείο. Και επικίνδυνο. Έχει πολλές παγίδες ο δρόμος. Αν μη τι άλλο έχει ενδιαφέρον ώρες ώρες, πάντα όμως βάσει της διάθεσης του παρατηρητή. Μια κυρία πέρασε από δίπλα της και καθώς απομακρυνόταν, απομακρυνόταν και ο ήχος των τακουνιών. Μόνο που η κυρία φόραγε αθλητικά. Με αθλητικά είναι πιο εύκολο η αλήθεια είναι.

Όχι ότι έχει ιδιαίτερη σημασία, τουλάχιστον όχι τόση όση το ότι δεν χρειάζεται να παίρνει κανείς της μετρητοίς κάποιον που λέει 'το άκουσα με τ'αυτιά μου' αν αυτό δε συνοδεύεται απαραίτητα και με το 'και το είδα με τα μάτια μου'. 

Και πάλι, σίγουρος δεν μπορείς να είσαι. 

Αυτά και άλλα σκεφτόταν η δεσποινίδα Μπέλλα χωρίς να την έχει λεπτό απασχολήσει το απλό. Ότι δηλαδή το βήμα της κυρίας με τα αθλητικά συντονίστηκε με αυτό μιας κυρίας με τακούνια που απλά δεν μπήκε στο οπτικό της πεδίο. Μ'αυτά και μ'αυτά, δεν κατάλαβε πότε γέμισε το τραπέζι μπροστά της (με δύο χαριτωμένες κοπέλες και έναν συμπαθή νεαρό). Δεν είχε σκοπό να κρυφακούσει τη συζήτησή τους, ήταν όμως αδύνατο να μη συμβεί. Τα τραπέζια ήταν οριακά κολλητά μεταξύ τους και η παρέα είχε θέματα να λύσει γι'αυτό μίλαγαν δυνατά τονίζοντας κάποιες συγκεκριμένες λέξεις που δυστυχώς δεν θυμάται αν τη ρωτήσεις. Θυμάται μόνο μια μεγάλη πρόταση που είπε μια από τις κοπέλες σχεδόν χωρίς να πάρει ανάσα και παίζοντας μονότονα με την κορδέλα που είχε πλεγμένη στα μαλλιά της. Μα φυσικά είμαστε μόνοι, είπε, όλα τα άλλα είναι συναντήσεις...είμαστε μόνοι πάντα γιατί η στιγμή που αισθάνεσαι κάτι...ότι και αν είναι αυτό...απέχει από τη στιγμή που θα το μοιραστείς..απέχει δευτερόλεπτα μέχρι να το πείς σε κάποιον δίπλα σου...απέχει λίγο παραπάνω αν πάρεις τηλέφωνο...απέχει...το έχεις νιώσει μόνος σου...μό-νος-σου...και δεν υπάρχει τίποτα μίζερο σε αυτό...θέλετε να δοκιμάσετε απ' τη γρανίτα? ωωω είναι τόσο καλή. Και μετά τους χαμογέλασε.

The blowing agent blows inside the head and forces the air towards the traps. Then, when the traps are filled,the wooden door on the upper side immediately closes. Έγραψε η δεσποινίδα Μπέλλα σε μια χαρτοπετσέτα.

words: y.sk [C. September 2011]

book 26 | a way away in a way

videos by: y.sk [ C. August 2011 ]

book 25 | where is the edge?

photo: y.sk [ C. November 2010 ]

hit the 'play' button:

Η δεσποινίδα Μπέλλα τα έχει χάσει. Η πόλη έχει αρχίσει να ξεθωριάζει και οι κάτοικοί της να έχουν αλλόκοτες συμπεριφορές. Ο κος. Τάσος προχθές τα χαράματα καθώς άνοιγε το ψιλικατζίδικο, τραγούδαγε δυνατά το In the heat of the night της Sandra. Από κάποιο μπαλκόνι, μια κυρία του φώναζε να τραγουδήσει κάτι ελληνικό γιατί δεν καταλάβαινε. Ένας ταξιτζής οδηγούσε σαν ημι-τυφλός και μονολογούσε: τού πόιντς - θρί πόιντς -  κερασάκι κάθε που κατάφερνε να μην τρακάρει. Όταν (από τύχη) σταμάτησε σε φανάρι, άρχισε να πανηγυρίζει έξαλλα...

Η Μπέλλα προσπαθεί να διατηρήσει την ψυχραιμία της με αυτά που βλέπει αλλά φοβάται ότι δύσκολα θα τα καταφέρει αν δεν τα βγάλει από μέσα της, γι'αυτό τα γράφει και ενίοτε βάζει στη διαπασών τη μουσική και χορεύει στο μπαλκόνι παρ' όλο που βρέχει καταρρακτωδώς κάθε μέρα την ίδια ώρα (αλλόκοτος και ο καιρός).

Αλλόκοτα μέχρι και τα ζωντανά. Ο κόκκορας της κυρίας Τούλας στον από πάνω όροφο, άρχισε να βγάζει περίεργους ήχους σα να κορνάρει. Οι παπαγάλοι στο pet shop αντί να μιλούν, μιμούνται τους ασυρμάτους των περιπολικών. Και τις προάλλες, στην κεντρική πλατεία της πόλης μαζεύτηκαν (σύμφωνα με τις ειδήσεις) περίπου τέσσερις χιλιάδες  περιστέρια που κοίταζαν καμιά εικοσαριά ψίχουλα, όμως δεν ήξεραν πως να τα φάνε και γύρναγαν γύρω τους σαν τρελλά. Κάποια κουτούλαγαν μεταξύ τους και άλλα τσίμπαγαν τα κεφάλια των περαστικών που ήταν πολλοί. Ένα ξέφυγε απ' την πορεία του, πήγε έξω απ' το παράθυρο ενός ξενοδοχείου και χτύπαγε με το ράμφος του το τζάμι για να του ανοίξουν. Το τζάμι έσπασε μα δεν του άνοιξαν ούτε και μπήκε από μόνο του μέσα.

Είχαν μαζευτεί πολλοί στην πλατεία προσπαθώντας να καταλάβουν γιατί συμβαίνουν όλα αυτά. 

Η Μπέλλα προσπαθούσε να βγάλει κι αυτή μια άκρη. 

Αλλά δεν την έβρισκε πουθενά. 

words: y.sk [ C. June 2011 ]

book 24 | 1 window, 4 minutes and 44 seconds

photo: y.sk [ C. May 2011 ]

hit the 'play' button:

photo: y.sk [ C. May 2011 ]

book 23 | these dolls are made for talking.talk.

photos: various sites / vintage barbie dolls  / collage: y.sk

hit the ' play ' button:

Πρόσφατα η δεσποινίδα Μπέλλα κατάλαβε πως το αποτέλεσμα του ' δεν μιλάω ' μπορεί εύκολα να μετατραπεί από βολική συνθήκη σε μονάδα καταστροφής. Άπαξ και το κατάλαβε, άρχισε να το βλέπει παντού. Προχθές, επισκέφθηκε ένα γραφείο στο οποίο την κάλεσαν για να τους δείξει την καινούργια της δουλειά. Περιμένωντας σε μια αίθουσα απροσδιόριστης χρήσης (κάτι σαν προθάλαμος αναμονής αλλά και με κάποια λίγα γραφεία τριγύρω) παρατηρούσε το περιβάλλον και τους ανθρώπους του. Ένας νεαρός κύριος σε κάποιο απ' αυτά τα γραφεία της χαμογέλασε ένα σφιγμένο χαμόγελο και ήταν κάπως χλωμός.  Δεν μπορούσε παρά να συνεχίσει να τον παρατηρεί καθώς οι κινήσεις του ήταν λίγο νευρικές. Ήταν ελαφρώς ιδρωμένος, έπιανε την κοιλιά του και κοίταγε γύρω του προβληματισμένος. Της ξαναχαμογέλασε μισά, το ίδιο έκανε και στη συνάδελφο δίπλα του όταν ψιθυριστά τον ρώτησε ' τί έχεις? ', και αστραπιαία σηκώθηκε και χάθηκε πίσω από μια πόρτα που έγραφε ' meeting room '.  Η δεσποινίδα Μπέλλα κοίταξε την ώρα στο κινητό της, σταύρωσε τα πόδια της και χάζεψε τριγύρω αόριστα. Λίγη ώρα μετά, τέσσερα άτομα ήρθαν προς το μέρος της. Συστήθηκαν, έκαναν τις απαραίτητες χειραψίες και της έδειξαν τον δρόμο προς την πόρτα ' meeting room ' λέγοντας πως σε λίγο θα φτάσουν και οι υπόλοιποι αλλά μπορούμε να περάσουμε μέσα για να' μαστε πιο άνετα. Η δεσποινίδα Μπέλλα πήγε να πεί κάτι για το νεαρό που προηγήθηκε αλλά δεν τα κατάφερε γιατί οι τέσσερις την πολιορκούσαν με διάφορες ερωτήσεις για τον καιρό, την κίνηση, πόσο εύκολα ή δύσκολα έφτασε εκεί και άλλα. Μπήκαν στην αίθουσα και αφού κάθισαν και συνέχισαν με μια λιγότερο αμήχανη κουβέντα, η Μπέλλα παρατήρησε μια μικρή πόρτα πίσω από το μεγάλο τραπέζι ακριβώς απέναντι απ' την δική της θέση και πλάτη στους τέσσερις. Μερικά λεπτά αργότερα έφτασαν και οι υπόλοιποι και η συνάντησή τους ξεκίνησε με συστάσεις, χαμόγελα, παρουσιάσεις και επεξηγήσεις. Κάποια στιγμή κάποιος έβαλε και μουσική (δείγμα πως μάλλον θα καθίσουν αρκετή ώρα αφού το κλίμα ήταν ευχάριστο). Συχνά, εν μέσω της συζήτησης, η δεσποινίδα Μπέλλα κοίταγε προς την μικρή πόρτα. Δύο ώρες περίπου αργότερα, ακούστηκε έντονος μεταλλικός ήχος και μετά τρεχούμενο νερό. Η μικρή πόρτα άνοιξε και βγήκε ο νεαρός κύριος με βλέμμα χαμηλωμένο και χρώμα κανονικό πια. Οι συνδαιτυμόνες αντέδρασαν άλλος με απορία, άλλος με έκπληξη...τέλος πάντων με ποικίλους τρόπους. 

Ο νεαρός κύριος ψιθύρισε κάτι και εξαφανίστηκε πάλι αστραπιαία.

words: y.sk [ C. May 2011 ]

book 22 | the roundabout on spring square

photo: www.shutterstock.com

hit the ' play ' button:

                                    

photo: y.sk [ C Apr. 2011 ]

Book 21 | the scent

photo: y.sk [ C. Apr. 2011 ]

hit the ' play ' button* :

   * don't play on high volume, some of the recordings are old and scratchy.

Δεν έχει και πολύ σημασία πόση αγάπη μοιράστηκε ή κρύφτηκε ανάμεσα στις φωνές και τα λουλούδια και τις κατσαρόλες που άχνιζαν, γιατί τότε ήταν τότε και από τότε άλλαξαν πολλά [ π.χ  το μεγάλο τραπέζι χάλασε αλλά δεν πετάχτηκε, έγινε βάση για γλάστρες και γέμισε ξανά ]. Τότε λοιπόν... παρ' όλο που δεν έδειχνε ότι της άρεσε η παρέα όλων, όταν μετά το γλυκό και το λικέρ έφευγαν στενοχωριόταν λίγο και πήγαινε στην κουζίνα να το πεί στη γιαγιά.

"Μόνο που το ένιωσες αρκεί και είσαι τυχερή..." της έλεγε η γιαγιά "... να μη βιάζεσαι". Η Μπέλλα την κοίταγε που έπλενε τα πιάτα όμως δεν ήταν πολύ σίγουρη ότι καταλάβαινε τα λόγια της αυτά. "Εντάξει γιαγιά, κατάλαβα..." της έλεγε "...αλλά γιατί βάζεις ξύδι στο σφουγγάρι ?".

"Για να φύγει η μυρωδιά του αυγού" έλεγε η γιαγιά και η Μπέλλα ενθουσιαζόταν με την καινοτομία και δεν την ενδιέφερε αν ήταν εφεύρεση της δικής της ή άλλης γιαγιάς γιατί ήταν απλά ένα πολύ έξυπνο κόλπο...

... Που την έχει σώσει.

words: y.sk [ C. Apr. 2011 ]

book 20 | lilac (πασχαλιά)

photo: y.sk [ C. Apr. 2011 ]

hit the ' play ' button:

book 19 | vacations

photo: www.ebay.com

Το πρωινό πριν την πτήση της επιστροφής, η δεσποινίδα Μπέλλα περπάτησε στο μικρό δρομάκι που είχε ανακαλύψει  τις τελευταίες ημέρες θέλωντας να πιεί τον τελευταίο καφέ των διακοπών της. Το δρομάκι αυτό ήταν πολύ κοντά στην κεντρική πλατεία και πίσω απ' το μεγάλο πάρκο και μύριζε καφέ λόγο του μικρού cafe που υπήρχε εκεί και που είχε τις πιο ωραίες ξύλινες καρέκλες. 

Έκανε όμως κρύο και το φως του ήλιου ήταν αδύναμο και παρόλο που λυπόταν που έφευγε, σκέφτηκε πως είναι όντως ώρα να γυρίσει γιατί είχαν αρχίσει να της λείπουν τα πάντα. Ακόμα και αυτά που την είχαν κάνει να φύγει τρέχωντας. Μετά τσαντίστηκε για λίγο όταν σκέφτηκε πόσο λάθος έχουν γίνει όλα στη χώρα της αλλά δεν θέλησε να χαλάσει τη διάθεσή της και ευτυχώς εμφανίστηκε την σωστή στιγμή ο σερβιτόρος με τον λογαριασμό. Της χαμογέλασε καθώς πλήρωνε και τότε ήταν που (χωρίς να σκεφτεί) τον ρώτησε αν μπορεί να αγοράσει μια απ' τις ξύλινες καρέκλες. Ο σερβιτόρος με έκπληξη είπε πως πρέπει να ρωτήσει και ρώτησε και επέστρεψε λέγωντας πως θα της την κάνουν δώρο. Το πως θα την βάλει στο αεροπλάνο δεν της είχε περάσει απ'το μυαλό ούτε όταν ρώτησε, ούτε όταν την κουβαλούσε προς το ξενοδοχείο, ούτε όταν την κοίταξαν παράξενα στη reception.  Μόνο όταν ήρθε το ταξί. Τότε ήταν που ταράχτηκε. Δεν γινόταν να την αφήσει εκεί. Και δεν την άφησε. Το άχρηστο για χρόνια πολυεργαλείο που κουβαλούσε σε όλα τα ταξίδια ξεβίδωσε μία μία τις βίδες, η καρέκλα έγινε κομμάτια και αυτά χώθηκαν σε κάθε κενό των αποσκευών της. Το πρόσωπό της έλαμψε, ο ταξιτζής γέλασε και ξεκίνησαν. Την ρώτησε από που είναι, του είπε απ' την Ελλάδα, την ρώτησε αν είναι όντως τόσο σκατά τα πράγματα εκεί, του είπε ναι είναι πολύ άσχημα, της είπε έχω έρθει και μ'άρεσε πολύ το φώς, του είπε κ' εμένα γι'αυτό επιστρέφω. Όταν έφτασαν στο αεροδρόμιο και καθώς την βοήθαγε με τις βαλίτσες, της είπε μην ανησυχείς θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα, του είπε το ξέρω. Και μετά έφυγε.

Στην πτήση σκεφτόταν διάφορα αλλά κυρίως ότι το ψυγείο της είναι άδειο. Υπολόγισε πως θα προλάβει το super market μόνο αν δεν υπάρξουν καθυστερήσεις ούτε από εκείνη ούτε απ' τα μέσα μεταφοράς. Καθυστερήσεις δεν υπήρξαν και όταν έφτασε ήταν ακόμα ημέρα. Βγαίνωντας βιαστικά απ'το ταξί, ο κύριος Τάσος (ιδιοκτήτης του ψιλικατζίδικου κάτω απ'την πολυκατοικία της ) ήταν όπως πάντα έξω απ'το μαγαζί του. 

Καλώς ήρθες Μπέλλα, της είπε, πάλι τρέχεις? Πρέπει να προλάβω το super market του είπε. 

Θα προλάβεις, άλλαξε η ώρα, κλείνουν αργότερα, μην τρέχεις.

Εντάξει, ψιθύρισε και του χαμογέλασε.

Μισή ώρα μετά, στο super market, η Μπέλλα με τα ψώνια της περιμένει στο ταμείο και χαζεύει. Μπροστά της μια μαμά με την κόρη της (όχι πάνω από 5 χρονών) και ένα καρότσι γεμάτο μέχρι πάνω. Απέναντί τους οι φυμέ συρόμενες πόρτες που ανοιγοκλείνουν. Η μικρή δείχνει προς αυτές και λέει μαμά άντε πάμε εκεί που έχει μέρα? Η μαμά βάζει τα πράγματα στο ταμείο, δεν πολυκαταλαβαίνει και συνεχίζει χωρίς να απαντήσει. Μετά από 10 δευτερόλεπτα η μικρή ξαναλέει μαμά άντε πάμε εκεί που έχει μέρα? Η μαμά την κοιτάει. Η μικρή συνεχίζει να το λέει κάθε φορά που οι πόρτες ανοίγουν. Η μαμά την μαλώνει και η μικρή επιμένει: μαμά άντε τελείωνε, πάμε εκεί που έχει μέρα? και συνεχίζει μέχρι να φτάσουν στις πόρτες. 

Όταν εκείνες ανοίγουν, η μικρή πηδάει έξω και αρχίζει να χοροπηδάει.

Η δεσποινίδα Μπέλλα γύρισε.

      words: y.sk [ C Apr. 2011 ]

photo: y.sk [ C Sept. 2010 ]